Από τους Simple Minds στον Νικόλα Άσιμο: 6 τραγούδια με τις πιο παράξενες ιστορίες

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google

Πώς ένα τραγούδι που κανείς δεν ήθελε να ηχογραφήσει, κατέληξε να ορίσει μια ολόκληρη γενιά και να σώσει μια καριέρα. Το Σάββατο, 24 Μαρτίου 1984, στο φανταστικό προάστιο Shermer του Σικάγο, πέντε μαθητές περνούσαν την πόρτα του λυκείου για μια τιμωρία που θα άλλαζε το σινεμά για πάντα.

Όμως, πίσω από τις κάμερες του The Breakfast Club, παιζόταν ένα άλλο δράμα: Κανείς δεν ήθελε να τραγουδήσει το κύριο κομμάτι του soundtrack, που έμελλε να γίνει ο ύμνος μιας ολόκληρης δεκαετίας.

Μια επιτυχία που έψαχνε απεγνωσμένα φωνή

Το "Don’t You (Forget About Me)" γράφτηκε από τον παραγωγό Keith Forsey και τον Steve Schiff ειδικά για την ταινία του John Hughes. Παρά το γεγονός ότι η ταινία κόστισε μόλις ένα εκατομμύριο δολάρια (για να αποφέρει αργότερα 50 φορές την αξία της), το τραγούδι έμοιαζε με «ορφανό» έφηβο που δεν θέλει κανείς.

Ο Forsey το πρότεινε αρχικά στον Bryan Ferry των Roxy Music. Εκείνος αρνήθηκε λόγω κακού timing, καθώς βρισκόταν στη μέση ηχογραφήσεων, αν και αργότερα παραδέχτηκε πως κατάλαβε αμέσως ότι θα γινόταν επιτυχία. Σειρά είχε ο Billy Idol, ο οποίος επίσης είπε όχι. Η δισκογραφική πρότεινε τον Corey Hart, αλλά ο Forsey δεν ένιωθε ότι ταίριαζε. Η απόγνωση είχε αρχίσει να κυριεύει την παραγωγή.

Η σκοτσέζικη «αλαζονεία» και η άρνηση

Τότε, η προσοχή στράφηκε στους Simple Minds. Μια μπάντα από τη Σκωτία, με έξι άλμπουμ στο ενεργητικό τους αλλά μηδενική επιτυχία στην Αμερική. Η αντίδρασή τους; Σχεδόν εχθρική. Ο κιθαρίστας Charlie Burchill παραδέχτηκε αργότερα πως είχαν την «ψευδαίσθηση ότι ήταν ultra-hip» για να ασχοληθούν με ένα soundtrack.

Ο Jim Kerr, ο εμβληματικός τραγουδιστής τους, ήταν ακόμα πιο κυνικός. «Δεν μας καιγόταν καρφί για τα κολεγιόπαιδα της Αμερικής», είχε πει. Ακόμα και όταν ο σκηνοθέτης John Hughes τους οργάνωσε ιδιωτική προβολή της ταινίας, η απάντηση παρέμεινε ένα ξερό «όχι». Οι Simple Minds ήθελαν να παίζουν τη δική τους μουσική, όχι ξένα τραγούδια.

Η γυναικεία παρέμβαση και το «θαύμα» των τριών ωρών

Η ιστορία όμως γράφεται από τις λεπτομέρειες. Ο Forsey δεν τα παράτησε. Ταξίδεψε μέχρι τη Σκωτία, κάθισε μαζί τους και προσπάθησε να τους μεταπείσει. Ο κρίσιμος σύμμαχος βρέθηκε στο πρόσωπο της Chrissie Hynde (των Pretenders), τότε συζύγου του Jim Kerr. Εκείνη λάτρεψε το demo και πίεσε την μπάντα να το ξανασκεφτεί.

Τελικά, ενέδωσαν. Μπήκαν σε ένα στούντιο στο Λονδίνο και ηχογράφησαν το τραγούδι μέσα σε μόλις τρεις ώρες. Ήταν μια γρήγορη δουλειά, μια υποχρέωση που ήθελαν να βγάλουν από πάνω τους. Πού να φαντάζονταν ότι αυτές οι τρεις ώρες θα τους χάριζαν τη μοναδική τους νούμερο ένα επιτυχία στις ΗΠΑ.

Μια σχέση αγάπης και μίσους

Παρά την τεράστια επιτυχία, ο Kerr ένιωθε μια βαθιά αποστροφή. «Ήθελα να κάνω εμετό κάθε φορά που έπρεπε να το παίξω», εξομολογήθηκε. Μισούσε τους στίχους τόσο πολύ, που αρνήθηκε να συμπεριλάβει το τραγούδι στο επόμενο άλμπουμ της μπάντας. Το "Don’t You (Forget About Me)" έμεινε «εξόριστο» μόνο στο soundtrack της ταινίας, με το συγκρότημα να προσπαθεί να κρατήσει αποστάσεις από το ίδιο του το δημιούργημα.

Για περισσότερα από 40 ολόκληρα χρόνια, ενώ οι Simple Minds πουλούσαν 60 εκατομμύρια δίσκους, το τραγούδι που τους έκανε παγκόσμιους αστέρες έλειπε από τη δισκογραφία τους. Ήταν το «μαύρο πρόβατο» που όμως πλήρωνε τους λογαριασμούς και γέμιζε τα στάδια.

Η σοφία της εκ των υστέρων γνώσης

Φτάνοντας στο 2025, η στάση του Kerr μαλάκωσε. Στη νέα επανέκδοση του καταλόγου τους, το τραγούδι επιτέλους πήρε τη θέση του. «Η εκ των υστέρων γνώση είναι ένα υπέροχο πράγμα», λέει σήμερα με ένα αινιγματικό χαμόγελο.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Hollywood Reporter, ο Kerr αναλογίζεται εκείνη την εποχή με μια δόση αυτοσαρκασμού. Παραδέχεται ότι η αρχική τους άρνηση πήγαζε από μια νεανική αλαζονεία, μια ανάγκη να αποδείξουν ότι είναι «σοβαροί καλλιτέχνες». Όμως, με το πέρασμα των δεκαετιών, συνειδητοποίησε κάτι βαθύτερο: η μουσική δεν ανήκει στον δημιουργό, αλλά σε εκείνον που την ακούει.

Το τραγούδι που αρνήθηκε να ξεχαστεί

Το παράδοξο της ιστορίας είναι συγκλονιστικό. Μια μπάντα που αρνήθηκε την ταινία, αρνήθηκε το τραγούδι και απαρνήθηκε τους στίχους, κατέληξε να ορίζεται από αυτά για τέσσερις δεκαετίες.

Ο Jim Kerr θυμάται πως ο Keith Forsey του είχε πει κάποτε: «Jim, αυτό το τραγούδι θα γίνει η κληρονομιά σου, είτε σου αρέσει είτε όχι». Είχε δίκιο. Κάθε φορά που ακούγεται η πρώτη νότα και το εμβληματικό "Hey, hey, hey, hey!", ο χρόνος σταματά. Το κομμάτι που μιλούσε για τον φόβο του να ξεχαστείς, φρόντισε ώστε οι Simple Minds να παραμείνουν αθάνατοι.

Σήμερα, ο Kerr δεν θέλει πια να κάνει εμετό όταν το τραγουδά. Αντίθετα, βλέπει στα μάτια του κοινού τη νοσταλγία, την ελπίδα και την ταύτιση. Κατάλαβε πως μερικές φορές, τα τραγούδια που προσπαθούμε να αποφύγουμε είναι εκείνα που μας βρίσκουν για να μας σώσουν. Και τελικά, 42 χρόνια μετά, οι Simple Minds δεν ξέχασαν το τραγούδι τους – και ο κόσμος δεν ξέχασε εκείνους.

4 pop και ένα Ελληνικό τραγούδι με περίεργη ιστορία

1. Sweet Dreams (Are Made of This) – Eurythmics (1983)

Η ιστορία: Το τραγούδι γεννήθηκε μέσα από μια στιγμή απόλυτης απόγνωσης. Το ντουέτο είχε μόλις αποτύχει εμπορικά, δεν είχαν καθόλου χρήματα και η Annie Lennox ήταν σε βαθιά κατάθλιψη, ξαπλωμένη στο πάτωμα ενός στούντιο.

Το παράδοξο: Ο Dave Stewart άρχισε να πειράζει ένα drum machine και τότε η Lennox «ζωντάνεψε», άρπαξε ένα synthesizer και έπαιξε τη διάσημη μπασογραμμή. Το ηχογράφησαν με δανεικά μηχανήματα σε ένα αυτοσχέδιο στούντιο πάνω από ένα κατάστημα με κορνίζες. Η δισκογραφική τους είπε ότι δεν είχε ρεφρέν και ότι δεν θα γινόταν ποτέ επιτυχία. Έκαναν λάθος.

2. Total Eclipse of the Heart – Bonnie Tyler (1983)

Η ιστορία: Αυτό το τραγούδι δεν γράφτηκε αρχικά για την Bonnie Tyler, αλλά για ένα… μιούζικαλ με βαμπίρ! Ο συνθέτης Jim Steinman το προόριζε για μια παράσταση του Nosferatu.

Το παράδοξο: Αν ακούσεις προσεκτικά τους στίχους, οι αναφορές στο σκοτάδι και το αίμα ("Once upon a time there was light in my life / But now there's only love in the dark") βγάζουν πολύ περισσότερο νόημα αν φανταστείς έναν βρικόλακα να τις τραγουδάει. Η Bonnie Tyler το έκανε παγκόσμιο ύμνο, αλλά η «σκοτεινή» του καταγωγή παραμένει.

3. Every Breath You Take – The Police (1983)

Η ιστορία: Είναι ίσως το πιο παρεξηγημένο τραγούδι όλων των εποχών. Ενώ παίζεται σε εκατομμύρια γάμους ως το απόλυτο ερωτικό κομμάτι, ο Sting το έγραψε αμέσως μετά τον χωρισμό του, ως ένα τραγούδι για την εμμονή, τη ζήλια και την παρακολούθηση.

Το παράδοξο: Ο Sting έχει δηλώσει πολλές φορές ότι τον τρομάζει το πόσοι άνθρωποι το θεωρούν γλυκό και τρυφερό. "Είναι ένα πολύ σκοτεινό τραγούδι", λέει, αλλά η μελωδία του είναι τόσο εθιστική που κανείς δεν φαίνεται να προσέχει το νόημα των στίχων.

4. Tainted Love – Soft Cell (1981)

Η ιστορία: Το τραγούδι που καθόρισε τον synth-pop ήχο των 80s δεν ήταν καν δικό τους! Ήταν μια διασκευή ενός ξεχασμένου soul κομματιού της Gloria Jones από το 1964.

Το παράδοξο: Οι Soft Cell το ηχογράφησαν σε μία μόνο λήψη (one take), επειδή δεν είχαν χρήματα για περισσότερο χρόνο στο στούντιο. Ο Marc Almond είχε κρυώσει και η φωνή του ήταν λίγο «ραγισμένη», κάτι που τελικά έδωσε στο τραγούδι αυτόν τον ιδιαίτερο, αγωνιώδη χαρακτήρα που το έστειλε στην κορυφή.

5. Το «παπάκι» - Νικόλας Άσιμος (1982)

Η ιστορία  Για την ακρίβεια δεν είναι τραγούδι αλλά νανούρισμα. Αυτό, όμως, είναι μάλλον γνωστό για το "παπάκι" του Νικόλα του Άσιμου. Αυτό που δεν είναι τόσο γνωστό είναι το ότι ηχογραφήθηκε μυστικά.

Το παράδοξο: Το νανούρισμα, αυτό, το τραγουδούσε ο Άσιμος στην κόρη του όταν την κοίμιζε και φυσικά το θεωρούσε προσωπική στιγμή και δεν είχε σκοπό να το ηχογραφήσει. Η Χάρις Αλεξίου το άκουσε και... είδε την αξία του. Έτσι τον παρακάλεσε να το κάνει πρόβα στο στούντιο. Ο Άσιμος δέχθηκε και ο ηχολήπτης άρχισε να το ηχογραφεί. Ο Άσιμος μαγεύτηκε από την ερμηνεία της Αλεξίου, μπήκε μέσα στον χώρο της ηχογράφησης και άρχισε να την συνοδεύει, (όπως είχε γράψει ο Γιώργος Ι. Αλλαμανής στο βιβλίο Δίχως καβάτζα καμιά – Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου).

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google